رشد حباب یکی از پارامتر های کلیدی در مدل کردن رانش گاز محلول است. لازم است تا نیروهایی که رشد را کنترل می کنند مشخص شده و به طور مناسب برای مدلسازی رشد حباب محاسبه شوند. علاوه براین، قابلیت اجرا و اعتبار مدل های تجربی رشد حباب بایستی قبل از استفاده، معلوم گردد. در این مقاله، به بررسی مکانیزم های تشکیل حباب، رشد حباب و جریان فاز گاز در فرایند رانش گاز محلول در مخازن نفت سنگین پرداخته می شود. همچنین، تئوری های گوناگون به همراه روابط و فرضیات مختلف بیان شده اند.

با توجه به نقش مهم پدیده شکست حباب و انرژی آزادشده از آن در زمینه های مختلف پزشکی و مهندسی، در این پژوهش به بررسی دینامیک رشد و فروپاشی حباب در نزدیکی دیواره صلب پرداخته شده است. به منظور محاسبه تغییرات فشار، دما و چگالی از روش حجم سیال اصلاح شده در کد متن باز اپن فوم  استفاده شده است. بدین منظور، حلگر اینترفوم تراکم پذیر بهبود داده شده و نتایج حاصل از شبیه سازی با استفاده از مسئله حباب پایدار و مسئله جفت حباب صحت سنجی شده است. نتایج نشان می دهد عدد بی بعد گاما بیشترین تأثیر را در رشد و فروپاشی حباب در نزدیکی دیواره دارد. در بازه موردمطالعه عدد بی بعد گاما، با افزایش 60 درصدی آن، بیشینه تنش برشی روی دیواره 37 درصد کاهش و مقدار بیشینه دما مطلق داخل حباب 12 درصد افزایش می یابد. همچنین، با افزایش عدد بی بعد گاما، منطقه تأثیریافته از برخورد جت ناشی از شکست حباب بیشتر می شود. به علاوه، پارامتر فشار اولیه حباب، بیشترین تأثیر را روی بیشینه دما داخل حباب دارد. در بازه فشار اولیه داخل حباب در نظر گرفته شده در پژوهش حاضر، با افزایش 50 درصدی فشار اولیه حباب، بیشینه دما حباب 6 درصد کاهش می یابد؛ اما مقادیر دیگر پارامتر های موردمطالعه ازجمله تنش برشی کمتر از یک درصد دستخوش تغییرات خواهد شد.

بسترهای سیال شده در فرایندهای مختلفی نظیر خشک کردن، مخلوط کردن، انجام واکنش های کاتالیستی و غیر کاتالیستی استفاده می شوند. در این مقاله، ویژگی های هیدرودینامیکی یک بستر سیال نیم استوانه ای گاز-جامد که متاثر از ویژگی های حباب شامل اندازه، شکل و سرعت بالارفتن حباب است، به صورت تجربی در سرعت های ظاهری مختلف گاز برای ذرات 420 میکرومتر به وسیله تصویربرداری دیجیتال مطالعه شده است. آزمایش ها در یک بستر سیال نیم استوانه ای به قطر 14 سانتی متر در فشار و دمای محیط انجام شدند. ارتفاع بستر پرشده در حالت ایستا 21 سانتی متر (5/1L/D=) و سرعت ظاهری گاز در محدوده 2/0 تا 8/0 متر بر ثانیه متغیر بود. نتایج آزمایش ها نشان داد که با افزایش سرعت ظاهری گاز و ارتفاع، متوسط اندازه و سرعت بالارفتن حباب ها در بستر افزایش می یابد. مقادیر به دست آمده به روش تجربی با مقادیر حساب شده از معادلات تجربی، انطباق قابل قبولی داشتند و میانگین درصد خطای حساب شده اندازه حباب و سرعت بالارفتن آن به وسیله آزمایش ها و روابط موجود به ترتیب برابر 5/3 و 7 درصد به دست آمد. برتری بستر نیم استوانه ای نسبت به استوانه ای این است که از راه وجه مسطح آن می توان به صورت غیرتداخلی، پدیده های درون بستر را مشاهده کرد. نتایج این آزمایش ها می تواند به درک رفتار پیچیده هیدوردینامیکی بسترهای سیال کمک کند.

هدف: ارزیابی نتایج بینایی بیماران مبتلا به قوز قرنیه که با روش Big BUBBLE (BB) تحت عمل پیوند لایه ای عمیق قرنیه (DALK) قرار گرفتند.روش تحقیق: در این مطالعه مجموعه موارد مداخله ای، بیماران مبتلا به قوز قرنیه متوسط تا شدید که اختلال بینایی آنان با عینک قابل اصلاح نبود و یا به علت عدم تحمل لنز تماسی قادر به استفاده از آن نبودند، تحت عمل DALK به روش BB قرار گرفتند. قرنیه دهنده بدون لایه دسمه با سه تکنیک متفاوت به قرنیه گیرنده بخیه شده و حدت بینایی، وضعیت عیب انکساری، روش انجام بخیه و عوارض حین و بعد از عمل مورد ارزیابی قرار گرفت.نتایج: از 129 چشم 121) بیمار) که در ابتدای مطالعه بررسی شدند، در سه مورد حین عمل و یا بلافاصله پس از آن پیوند نفوذی (PK) ضرورت یافت و 126 چشم وارد مطالعه شدند. در زمان انجام عمل متوسط سن بیماران 26.08±7.6 سال و میانگین زمان پی گیری 21.62±9.0 ماه بود. میانگین حدت بینایی اصلاح شده و اصلاح نشده قبل از عمل به ترتیب 20.500 و 20.400 بود که بعد از عمل به ترتیب به 20.80 و 20.32 افزایش یافت که از نظر آماری معنی دار بود (P<0.001). متوسط عیب انکساری کروی، آستیگماتیسم انکساری و آستیگماتیسم قرنیه ای به ترتیب -3.41±3.1، 3.04±2.3 و 3.67±2.1 دیوپتر بود. از چشم هایی که تحت عمل DALK قرار گرفتند، در 100 چشم 81.3) درصد)، big BUBBLE تشکیل و لایه دسمه به طور کامل برهنه (bared Descemet) شد و در 23 چشم 18.7) درصد) عمل جراحی با باقی ماندن مقداری از استروما بر روی لایه دسمه (pre-Descemet) خاتمه یافت.نتیجه گیری: DALK با استفاده از تکنیک BB روشی ایمن و موثر در درمان بیماران مبتلا به قوز قرنیه می باشد. در صورت پارگی وسیع لایه دسمه حین عمل، هیچ گونه محدودیتی برای انجام عمل پیوند نفوذی قرنیه (PK) ایجاد نخواهد شد.